تشییع یک رهبر؛ تجدید پیمان ملت ایران در پاسداری از میراث استقلال، مقاومت و اقتدار ملی
تشییع یک رهبر؛ تجدید پیمان ملت ایران در پاسداری از میراث استقلال، مقاومت و اقتدار ملی
مراسم وداع با آیتالله شهید سیدعلی خامنهای، رهبر فقید جمهوری اسلامی ایران، تنها آیینی برای بدرقه یک شخصیت سیاسی نیست؛ بلکه تجلی پیوند عمیق میان یک ملت و رهبری است که بیش از سه دهه در حساسترین و پرچالشترین مقاطع تاریخ معاصر ایران، پرچمدار استقلال، مقاومت و هویت اسلامی این کشور بود.
در این روزها که شهرهای مختلف ایران و عراق شاهد حضور گسترده مردم در آیینهای تشییع و بزرگداشت این رهبر فقید هستند، صحنههایی از همبستگی، وفاداری و احساس مسئولیت تاریخی در برابر آرمانهایی مشاهده میشود که وی عمر خود را وقف آنها کرد؛ آرمانهایی همچون استقلال سیاسی، عدالت، کرامت انسانی، حمایت از ملتهای مظلوم و مقابله با سلطهطلبی قدرتهای بزرگ.
از نگاه میلیونها نفر در ایران، عراق و دیگر کشورهای منطقه، آیتالله خامنهای تنها رهبر یک کشور نبود، بلکه نماد جریانی فکری و تمدنی محسوب میشد که بر ضرورت حفظ هویت دینی و فرهنگی ملتها در برابر روندهای یکسانساز جهانی تأکید داشت. به همین دلیل، مراسمهای گسترده مردمی در شهرهای تهران، قم، مشهد، نجف، کربلا و سایر شهرها صرفاً بیانگر اندوه برای فقدان یک شخصیت سیاسی نیست، بلکه تجدید پیمان با اندیشهای است که «مقاومت» را شرط حفظ عزت و استقلال ملتها میداند.
در فرهنگ شیعی، مفهوم «شهادت» جایگاهی فراتر از مرگ طبیعی دارد و به معنای حضور آگاهانه و فداکارانه در مسیر دفاع از دین، عدالت و حقوق مردم است. از این منظر، بسیاری از حامیان جمهوری اسلامی، درگذشت آیتالله خامنهای را در امتداد سنت تاریخی شهدای بزرگ جهان اسلام و ادامه راه امام حسین(ع) و شهدای مبارزه با ظلم و اشغالگری تفسیر میکنند.
حضور گسترده مردم در مراسمهای سوگواری در ایران و عراق نشان میدهد که با وجود همه فشارها، تحریمها و بحرانهای منطقهای، ایده استقلال و مقاومت همچنان از جایگاه مهمی در افکار عمومیبخش قابل توجهی از جوامع منطقه برخوردار است. این مراسمها همچنین پیامی روشن به جهان مخابره میکنند: «اشخاص میآیند و میروند، اما آرمانها و اندیشهها باقی میمانند.»
برای بسیاری از ایرانیان، میراث سیاسی و فکری آیتالله خامنهای در سه مفهوم خلاصه میشود: استقلال ملی، ایران مقتدر و حمایت از ملتهای مظلوم. به باور آنان، این میراث نه با فقدان رهبر فقید پایان مییابد و نه با تغییر نسلها کمرنگ خواهد شد، بلکه در قالب نسل جدیدی از نخبگان، اندیشمندان و نیروهای اجتماعی به مسیر خود ادامه خواهد داد.
شاید بتوان گفت مهمترین پیام این روزهای سوگواری و تشییع رهبر فقید ایران، تأکید دوباره بر این جمله باشد که ملتها بیش از آنکه با قدرت نظامی یا ثروت اقتصادی تعریف شوند، «با حافظه تاریخی، باورهای مشترک و آرمانهای جمعی خود زنده میمانند و از نگاه میلیونها عزادار، آیتالله شهید سیدعلی خامنهای اکنون بخشی از همین حافظه تاریخی و هویت جمعی ایران و ملتهای آزاده جهان شده است»